fotograaf ilja in ijsland

Ilja reist voor zijn werk bij Energy Floors de wereld rond en gaat dan graag op avontuur. Al het moois dat hij tegenkomt wordt vastgelegd met de camera. In deze blog deelt hij zijn ervaringen en beelden met ons. Dit keer: Ilja in IJsland!

'Ik geloof dat ik in IJsland!' Deze flauwe woordgrap zat al in mijn hoofd voordat ik goed en wel het vliegtuig instapte. Op weg naar Reykjavik, de tweede keer in een jaar tijd. Een cadeautje dit, waar ik natuurlijk met zorg mee omga. Kappen met die woordgrapjes. 

Een uitwisseling tussen Europese en Amerikaanse studenten was de reden dat de duurzame dansvloer ditmaal in Reykjavik werd geparkeerd. Geografisch gezien hadden ze geen mooiere plek kunnen uitkiezen. Dwars door IJsland loopt de scheidingslijn van de Atlantische en Euraziatische platen. Een door de natuur gecreëerd fenomeen wat onbewust een symbolische betekenis heeft gekregen. Hier raken verschillende culturen elkaar bijna aan, ondanks een kloof van bijna 70 meter die  elk jaar dan weer 7 millimeter de ene kant op gaat en dan weer 7 millimeter de andere kant opgaat zorgt ervoor dat de diverse culturen, volkeren, geloven, gebruiken en gedachten even aan elkaar kunnen snuffelen en wellicht wat van elkaar kunnen leren en opsteken. 

In de loop der eeuwen heeft deze plek vaak gefunctioneerd als locatie voor vredes besprekingen, grote politieke besluiten, akkoorden tussen stamhoofden, handelsplaats voor de koopmannen en looiers, maar ook festivals voor het volk. Dit alles omringd door een adembenemende omgeving, wonderschone natuur, mysterieuze rotspartijen, fabelachtige landschappen en dromerige luchten. IJsland, en met name het gebied waar deze aardplaten bij elkaar komen (Thingvellir) is met geen pen te beschrijven, met geen camera vast te leggen en geen lied kan het gevoel evenaren wat je krijgt als je over de licht besneeuwde vlaktes van Snæfellsnes tuurt. 

Al met al een uitstekende plek voor een uitwisseling tussen wat hoogbegaafde kinderen uit de VS, Canada en Europa. Laten we deze blagen een stukje historisch besef meegeven, een keer de natuur in zijn puurste vorm aanschouwen en ze de eenzame vlakte en de doordringende kou laten ervaren als we ze de gletsjer opsturen. Ik vond het een uitstekend idee en wilde graag mijn steentje bijdragen met onze energie opwekkende dansvloer. Een product wat in een land waar ze gek zijn op alternatieve energievormen, of het nu vulkanisch wind of zon is, prima past. Een kolfje naar onze hand zou ik haast willen zeggen. 

Wat schetste mijn verbazing nadat ik mij in een bescheiden hotel met uitzicht over baai van de Reykjavik en de prachtige schouwburg in de vorm van een ijsschots gepositioneerd had en me had laten brieven door de opdrachtgeefster. De kinderen zaten al 4 dagen in het Hilton en hadden buiten de conferenties in de vergaderzalen en hun eigen kamers in het Hilton nog niets van IJsland meegekregen. Het onderwerp van de uitwisseling was alternatieve energievormen en het effect op de economie daarvan. Deze werden gehost door hoge heren van oa Shell, Miele en Tesla. De enige keer dat de kinderen naar buiten zouden gaan was om in de bus te stappen en 500 meter verder te gaan naar de (overdekte, vond ik ook vreemd) ijsbaan op het olympisch park. Daar zouden zij mogen discoschaatsen, snoepjes uit de candybar mogen scheppen, en dansen op onze vloer op muziek van de lokale DJ. Om na een typisch Amerikaans diner, hamburgs, friet, popcorn weer terug gebracht te worden naar het Hilton.

Ik begreep hier helemaal, maar dan ook helemaal niets van.....

Ook nadat ik met de kinderen gekletst had werd ik er niet veel wijzer van. Okay, ik begrijp dat je een getalenteerd kind bent, ik begrijp dat de druk van je sociale omgeving, je ouders, je online vrienden, school, iedereen ontzettend hoog is. Ik begrijp dat je wilt presteren en ik begrijp ook dat je daardoor niet vaak naar buiten gaat en ook wellicht die behoefte niet kent om naar buiten te willen. Maar als je toch op een eiland bent, waar alles door natuur bepaald wordt, waar de mens constant de kracht van de natuur ondervind, (aardbevingen, uitbarstingen van vulkanen, sneeuwstormen, geen daglicht) maar daar ook van leert, en kracht weet uit te halen en om te zetten in bruikbare energie, dan wil je dat toch met je eigen ogen zien, voelen, aanraken, betasten proeven. Alleen dan kun je het toch echt begrijpen.... 

Misschien zit ik ernaast en gaat het tegenwoordig zo. En hebben deze kinderen later personeel die het veldonderzoek voor hun uitvoert. Ik weet het niet, het voelde niet goed. En om hun ongelijk te bewijzen en om mijn eigen reislust te stillen ben ik toch weer op pad gegaan. In mijn eentje in een Nissan Micra, over de 1, de rondweg over heel IJsland. 'Binnen no time zat ik in een sneeuwstorm zonder enig zicht. Regen wisselde zich af met super felle zon, gemixt met regenbogen en daarna weer hagel, ruw rauw, maar oh zo prachtig. Ik kon niet uitstappen want ik waaide zo uit mijn panty, en mijn nike's waren ook niet echt waterproof. Ik durfde de motor van de Nissan niet uit te zetten want ik was zo ver weg van enige beschaving, dat als hij uit zou vallen ik echt een probleem had. Stapvoets doorgereden en in het pikkedonker aangekomen bij het hotel waar iedereen al in diepe slaap was, en het een tijdje duurde voordat ik eindelijk naar binnen kon. Totaal vermoeid, ijskoud en zeiknat ben ik onder de schapendeken gekropen en kon maar tot 1 conclusie komen. Ik houd van dit land... maar het is echt totaal niet geschikt voor kinderen... 

Lees ook:  fotograaf ilja in qatar. Bekijk hier Ilja's profiel of lees het interview voor meer info! 
Interesse in Ilja's fotografie? Stuur dan een email naar info@yeds.nl