interview - 3D schilderkunstenaar tiwánee van der horst

Tiwánee kwam al een paar keer in ons vizier: tijdens een Tosti Treffer en bij het festival Route du Nord. Het was dan ook een leuke verrassing toen we een email kregen dat ze nieuwsgierig was naar YEDS. We verwelkomen haar (bijzondere werk) met open armen en stellen je aan haar voor via dit interview! 
 

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Tiwánee, ik maak 3D schilderkunst om het architectonische maken te heroverwegen. In tijden van oneindige digitalisering neem ik een stap terug en probeer ik de verbinding van de mens met de natuur terug te vinden. Hiervoor heb ik een analoge 3D schildermachine ontwikkeld. Elk werk is volledig met de hand gemaakt en er komt geen digitaal bestand aan te pas. Met mijn lichaamsbewegingen kan ik dan intuïtief vormgeven aan de wereld ons heen. Ik schilder met plastic in 3D en zie voor me dat in de toekomst architectuur als schilderkunst kan zijn en de stad daarmee ons canvas kan worden.

 

Wie of wat is van invloed op wat je maakt?
Ik haal inspiratie uit schildertechnieken zoals het pointillisme, impressionisme en action painting om sculpturen te maken en nieuwe architectonische concepten te onderzoeken. Ik denk dan aan vragen als: Wat als een raam wordt opgebouwd als een pointillistisch schilderij? Of als we juist grote gebaren van action painting kunnen stollen? En wat als we transparante delen en niet transparante delen in elkaar kunnen laten overvloeien? Kunnen we dan nog wel spreken van architectonische elementen als een raam of een deur?

Welke boodschap wil je brengen met je werk?
In mijn werk probeer ik wetenschap en kunst dichter bij elkaar te brengen en los te komen van het denken in elementen. Dit doe ik door de verbinding tussen disciplines duidelijk te maken en door te laten zien hoe elementen zoals een deur of een raam in elkaar kunnen overvloeien door bijvoorbeeld transparante en niet transparante delen, gesloten en te openen delen in elkaar te laten overvloeien. Daarnaast probeer ik te onderzoeken wat er gebeurt wanneer we het gevoel terugbrengen in het maakproces. Doordat het maakproces volledig met de hand bestuurd wordt en het gesmolten materiaal bijna direct zijn vorm aanneemt ben je gedwongen om in dat moment direct te handelen en reageren op wat er gebeurt. Soms betekent dit dat je het idee dat je van tevoren hebt moet loslaten. De boodschap achter mijn werk is dus later ontstaan; het loslaten van controle en het loslaten van denken in gescheiden elementen.


Hoe persoonlijk is jouw werk?
Mijn werk is vrij persoonlijk vanwege dit directe maakproces. De sculpturen zijn een directe uiting van de beweging die ik op dat moment maak. Beweging wordt weer beïnvloedt door ritme en balans maar ook door je geduld. Een performance die ik maakte in Kunsthuis SYB was niet alleen voor mij erg persoonlijk maar ook voor de cellist en danseres omdat het een geïmproviseerd stuk was. Deze performancevideo is te zien op mijn website.

Luister je muziek terwijl je werkt en zo ja wat voor muziek?
Het liefst luister ik instrumentale muziek zoals van Philip Glass zodat je je helemaal kan verliezen in het maakproces. Maar ook van bands zoals Khruangbin. Een van mijn werken heb ik ook vernoemd naar een lied van hun ‘Two Fish and an Elephant’. ‘Two Fish’ is nu de wisseltrofee van de Doro Siepel Prijs. (zie afbeelding) Als ik een groot werk maak zoals ‘Blinded by the Sun’ luister ik ook graag naar podcasts van bijv. Sam Harris.


Welk advies of wijsheid is je het meest bij gebleven?
Dat is een theorie van Hundertwasser, hij was zowel architect als schilder, en hij zei: ‘Geen mens kan een rechte lijn tekenen zonder de hulp van een liniaal.’ Waarmee hij zegt dat de rechte lijn tegen de natuur in gaat. Hierop voortbouwend kan je dan zeggen dat de enige natuurlijke rechte lijn, de lijn van de zwaartekracht is. Dit is daarna een motto geworden in mijn werk. Tijdens het maken probeer ik te luisteren naar het materiaal en de machine. Wat je ziet is dat je dan van nature organische lijnen gaat maken, tenzij je niks doet en het materiaal laat stollen in zijn val.

Als je voor een dag mocht ruilen met iemand, wie zou dat dan zijn?
Niet specifiek één persoon, maar ik zou het fantastisch vinden om goed muziek te kunnen schrijven en maken. Het maken van muziek ligt heel dicht bij het uiten van je gevoel op dat moment. Nu doe ik dat door het maken van sculpturen en andere muzikanten dat gevoel te laten vertalen in een muziekstuk. Het muziekstuk wat daar dan uitkomt wordt daardoor natuurlijk ook het gevoel wat de muzikant erbij heeft, dat geeft het weer een diepere laag.


Kun je iets vertellen over je toekomstplannen? 
De sculpturen die ik maak hebben altijd een architectonische insteek, waar ik zoek naar nieuwe vormen, materialisatie en structuren die ik in de toekomst op architectonische schaal zou kunnen toepassen. Het idee is om dit jaar de stap te maken naar architectonische installaties, de eerste stap is nu gezet met het publieke werk ‘Blinded by the Sun’ wat nu aan de gevel van de Keilewerf hangt. Dit werk is 4 meter lang, heeft een uitkraging van 1 meter, en is daarmee mijn grootste en eerste werk wat buiten hangt.

Als ik verder in de toekomst kijk stel ik me voor dat kolommen kunnen worden gecreëerd vanuit het laten vallen van een materiaal, de rechte lijn wordt gecreëerd door de druppel die onderhevig aan de zwaartekracht onderweg stolt. Daarnaast wil ik werken met weef- of vouwtechnieken om tot sterke structuren te komen voor geveldelen.

Meer Tiwánee? Bekijk hier haar hele profiel!