jarig - luc parhan

Luc Parhan blogt sinds september in ONDERWEG over wat hem als startende zelfstandige animator zoal bezig houdt. Vandaag: zijn verjaardag!

Terwijl ik dit schrijf ben ik jarig. Het is maandagmiddag, ik wacht op een aantal mailtjes, het een en ander aan bestanden voor een samenwerking en in het algemeen wacht ik tot ik weer zin heb om door te gaan. Er is namelijk altijd wel werk. Maar zoals met alles dat continu aanwezig is telt dat al snel niet meer mee. Boekhouding en administratie zijn toch dingen die je liever zo ver achter op de lange baan schuift dat ze nooit echt zullen aankomen. Maar nu hoef ik daar even niets aan te doen. Vind ik.  
Ik ben jarig en denk aan het afgelopen weekend, de overgebleven flessen wijn staan nog in mijn woonkamer. Ze staan netjes op een rijtje op de tafel, de rest van de feestvreugde is opgeruimd. 

Een weekend met een huis vol.

Een weekend mensen om me heen. 

Een weekend vol met vrienden.

Een weekend niet alleen.

Het is altijd vreemd om alleen thuis te komen na een leuke avond. Ik vind het nog vreemder om je om te draaien na de laatste gast en op dezelfde plek te gaan zitten waar het de hele avond gezellig was, om met hetzelfde glas aan je mond ineens te horen hoe stil het is. Toch heb ik graag mensen over de vloer. Ik werk thuis, over het algemeen in mijn eentje en een hoop. Het wil nog wel eens gebeuren dat ik een week niet buiten m'n straat kom, dan ga ik de hele dag door en in m'n 'pauze' ga ik naar de supermarkt.  Ik klaag niet en geniet van de manier waarop ik leef, maar ik merk steeds meer hoe het verschilt van de norm. Planning is nooit mijn sterkste punt geweest. Dat klinkt misschien onhandig voor een freelancer, maar in mijn geval valt dat best mee. Ik hoef bijna geen rekening te houden met werktijden of kantooruren, mijn huis is 24/7 open en de stroom doet het - in principe, fingers crossed - altijd. Als ik tot middernacht moet werken, werk ik tot middernacht. 

Mijn eigen planning is het enige waarmee ik rekening hoef te houden. Ik doe mijn werk gewoon goed en netjes binnen de deadlines. Daarmee heb ik vrijheid. Wat ik steeds meer merk is dat deze dingen voor de meeste mensen net even wat anders lopen. Spontane diner-ideeën komen zelden iedereen uit en het principe "morgen werk ik wel wat meer, zodat ik nu de halve dag weg kan" is voor velen ondenkbaar. 

.

 

Ik ben jarig en gisteren was mijn huis gevuld met vrolijk gepraat en fijne muziek. Nu is het enige geluid het zacht zoemen van de gaskachel en het getik van m'n vingers op het toetsenbord. Voor vanavond heb ik mensen uitgenodigd, maar het is maandag en voor de meeste mensen betekent dat werken en hopen de dag te overleven om thuis te komen. Vorige maandagavond ging ik naar een concert, dinsdag had ik een afspraak voor samenwerking, woensdag moest ik voorbereiden voor een festival, donderdag ook, vrijdag zat ik in Gouda voor een afspraak met een potentiële opdrachtgever en zaterdag stond ik op het festival. Die zaterdagavond had ik nog een concert om - vrij spontaan - naartoe te gaan om er zondag achter te komen dat dit in eerste instantie 'rustige weekje' wel ietwat is tegengevallen als ik kijk naar de daadwerkelijke rust. Planning is nooit mijn sterkste punt geweest. Nee-zeggen valt me ook vrij zwaar. Mijn leven als freelancer is vreselijk tof, juist omdat het zo onvoorspelbaar is. Het ene moment zit je achter de computer, bijna aan je boekhouding te werken, om gebeld te worden met vraag of je zin hebt om een dag op een festival te animeren. Opdrachten wisselen elkaar op behoorlijk hoog tempo af, sociale 'dingetjes' (alles van concerten, borrels of gewoon wat eten met vrienden) komen spontaan in je op en over het algemeen ben je gewoon lekker bezig. 

Ik ben jarig en ik werk alleen. Ik ga zo een taartje voor mezelf kopen. Dan zing ik een liedje en ga ik op de tafel staan terwijl een stel knuffels met feesthoedjes net doet alsof ze me klappend toezingen. Nadat ik de kaarsjes heb uitgeblazen ga ik weer door met werken. Net als iedereen die deze maandag niet kon komen.

Ik ben jarig, want dat had ik wél in m'n agenda gezet