interview - grafisch ontwerper hinke weikamp

Tijdens de Dutch Design Week oktober 2017 stuitten we op de mooi tentoongestelde prints van Hinke Weikamp en ze vroeg ons of we meer wilden weten over haar werk. Ja graag :) Een boeiend verhaal en uitwisseling van gegevens volgde. Als ook haar aansluiting bij YEDS. We zijn ontzettend blij met deze aanwinst en introduceren haar graag met dit interview om meer te weten te komen over haar (werkwijze)!  

WrkShp_Monoprint_Hinke_MStijger_1311_bew.jpg

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Hinke Weikamp en ik maak monoprints in mijn atelier in Utrecht. Het zijn grafische afdrukken van materialen die ik vind in de natuur. Intuïtief isoleer ik delen van planten om zo nieuwe, niet bestaande planten te creëren. Deze delen worden ingeïnkt en leg ik onder m'n etspers, waardoor er een schaduw van de plant achterblijft op het papier. Met de beelden die ik maak, verwijs ik op mijn manier naar de techniek van het drogen van bloemen. De serie monoprints waar ik nu aan werk: 'The encyclopedia of the newfound plants', zijn abstracte monoprints die een organisch gevoel oproepen. Ik vind het fijn als mensen hun eigen beeld bij een monoprint kunnen vormen, zodat het beeld ook een beetje van hun wordt. De monoprints hoeven niet te herleiden zijn naar het oorspronkelijk materiaal wat ik ervoor gebruikt hebt. Ik werk voornamelijk in zwart-wit, zodat de nadruk ligt op de vorm/structuur in plaats van de herkomst. Verder spelen balans en tactiliteit een belangrijke rol binnen mijn monoprints. 

Ook maak ik monoprints waarin structuren een belangrijke rol spelen. Kleine stukjes monoprint digitaliseer ik en blaas ze enorm op, waardoor er raadselachtige nieuwe beelden ontstaan die niet meer te herleiden zijn naar het oorspronkelijke object. Door de uitvergroting worden de monoprints ook tactieler en vezeliger, alsof ze van stof zijn. Dat vind ik mooi. Van de uitvergrotingen laat ik weer Giclee prints maken; hoogwaardige afdrukken. Het zijn groot formaat monoprints van 70 x 100 cm, die ook weer goed met elkaar te combineren zijn. 

Naast het maken van de monoprints geef ik regelmatig workshops monoprint in mijn atelier. Dat vindt ik ook erg leuk om te doen, om mensen net zo enthousiast te maken voor deze (eenvoudige) grafische druktechniek, als ik ben. De workshops lopen erg goed en regelmatig komen mensen terug om weer een avond of middag aan de slag te gaan, dat is leuk. Naast de workshops geef ik ook, samen met Cynthia Boom (Studio Kars + Boom) die ook aangesloten zijn bij YEDS, een 10-weekse cursus waar de grafische druktechnieken monoprint en linoprint gecombineerd worden. Een hele leuke cursus waar de cursisten met veel eigen gemaakt werk naar huis gaan.

Hoe persoonlijk is jouw werk?
Alles wat ik maak is handgemaakt, het persoonlijke zit in het maakproces. Monoprint is uitermate geschikt om te experimenten met materiaal en drukinkt, het spel daartussen is denk ik heel persoonlijk. Je werkt vanuit je eigen fascinaties, in mijn geval: natuur, (plant) structuren, organische abstractie, balans, tactiliteit, kwetsbaarheid, overlapping. Ik maak wat ik op dat moment interessant vind. Ik ga intuïtief te werk.

Wie of wat is van invloed op wat je maakt?
Dat kan eigenlijk van alles zijn. Ik ben ook werkzaam als grafisch ontwerper en zie en zoek veel mooi beeld. Als ik een dag veel met kleurcombinaties bezig ben geweest, dan zie ik aan het einde van de dag de kleuren buiten ook heel intens. Ik denk dat dat ook zo werkt met wat ik zie en maak als grafisch ontwerper, me dat ook beïnvloed bij het monoprinten.
Ook hou ik er erg van om naar een museum te gaan. De tentoonstellingen waar ik heen ga zijn heel uiteenlopend, van beeldende kunst, mode tot design. Een goede film kan mij ook ontzettend inspireren, van de vormgeving en de aftiteling tot de mooie lichteffecten.


In mijn vrije tijd ben ik graag in de natuur. Ik weet niet of het komt door mijn fascinatie met structuren, maar als ik door een bos wandel dan zie ik eigenlijk alleen maar mooie structuren, licht-schaduw spel en interessant reliëf. Dat neem ik allemaal, figuurlijk en letterlijk, mee naar huis. 

Welk advies zou je een startende kunstenaar geven?
Geef jezelf de tijd om je te ontwikkelen en te groeien in je werk. Gooi alles wat je hebt geleerd op de kunstacademie even overboord en ga te werk vanuit je eigen fascinaties. Geloof in jezelf, ook al duurt het een tijdje om te komen waar je wilt zijn

Wanneer ben jij ultiem tevreden met je werk?
Als ik de volgende ochtend niet kan wachten om er weer naar te kijken.

Hoe ziet jouw droomtoekomst eruit?
Ik ben eigenlijk heel tevreden met hoe het nu gaat. Ik heb net op de Dutch Design Week gestaan en de reacties waren zo fijn en de verkopen waren goed. Het is fijn als andere mensen je werk begrijpen en er door geraakt worden. Verder blijf ik doorgaan met de workshops en cursus geven. Het is ook fijn om zo mensen kennis te laten maken met monoprint.

Meer beelden zien en te weten komen van Hinke? Check haar profiel hier! 

starla probeert uit - zen painting

Ik schuif aan de (werk)tafel bij de makers. Om mee te doen. Uit nieuwsgierigheid naar de persoon achter het werk, de discipline, werkwijze, techniek en de manier waarop ze hun atelier/ruimte inrichten. Of ze in stilte werken of met groot kabaal. De mouwen opstropen en ervaren hoe dat is, een maker in het dagelijks leven. Mijn eerste huisbezoek is bij Ane Baztarrika, textiel designer. Ik dook in de techniek sumi-e, ofwel Zen Painting!  Omdat Ane Engels (en Spaans) spreekt is deze blog ook in het Engels te lezen.

Op een onstuimige zondagmiddag waai ik naar Delft, waar Ane vanuit huis werkt. Ane is een textiel designer met een grote fascinatie voor Japan en minimalistische expressieve kunst. Ze bewerkt o.a. papier, stof en vazen met natuurlijke verf.  Als ik binnen aan de keukentafel schuif maakt ze een grote pot 'weerstand'-thee want ze is van een griep aan het bijkomen. We praten over de nieuwe pop up shop in Delft 'Creative Lifestyle' waar ze net een stuk van de ruimte heeft ingericht en haar werk verkoopt. Wanneer ik later een foto van de plek zie herken ik de zorgvuldigheid waarmee ze haar werk presenteert: doordacht en goed afgestemd op haar herkenbare stijl. Als we bijgepraat zijn gaan we naar boven richting de 'rommelkamer' waar ze haar werkspullen uit de kast haalt: kwasten in allerlei maten, potjes, schoteltjes, papier.. 
We verspreiden alles over de tafel in de woonkamer. Eerst een lap zwart vilt. Ideaal vertelt Ane want je kunt er volop op knoeien en je ziet er niets van en daarbij zorgt het voor een fijn laagje onder het papier waardoor gemakkelijker geverfd kan worden.

Zen Painting dus. Ik vraag Ane hoe ze hiermee in aanraking kwam en ze vertelt dat ze hier ooit mee begon omdat ze teveel druk op zichzelf legde wanneer ze iets wilde creëren of schilderen. Ze merkte onrust bij dat waar zo gepassioneerd over was en wilde hier een oplossing voor vinden. Het leren van meer verftechnieken misschien, en ze ging op les bij Eluska Kortajarena. Hij opperde dat Zen Painting haar wellicht kon helpen meer te ontspannen. 'Vanaf de eerste minuut was ik gefascineerd door het proces en hoe ik me erbij voelde'. Dat klinkt alvast veelbelovend.

De basis van vier, de 'Four Treasures' zijn essentieel voor sumi-e (het Japanse woord voor het verven met zwarte inkt):  inkt stok, inkt steen (waar je de inkt stok oplost in water), penseel en papier. Als alles klaar ligt, een ritueel op zich, vertelt Ane dat we vandaag bamboes gaan schilderen. Bij deze meditatieve stijl van werken is je houding heel belangrijk. We zitten recht op de stoel met de voeten op de grond om contact te maken met de aarde. We gaan schilderen met het hele lichaam, in plaats van alleen vanuit de pols bijvoorbeeld. Het penseel houd je op een andere manier vast dan de vertrouwde pengreep. Je legt het penseel op je 4 vingers en dan klemt de duim het penseel aan de onderkant vast, als een soort klauwtje. Dat blijkt nog best tricky, ik verval regelmatig in de 'normale' greep. Ane is gelukkig een geduldige mentor. We maken eerst de bamboe-stelen. De kwast plat op het papier, een klein stukje omhoog verven, een streep naar beneden en daar een finish waarbij je weer een stukje omhoog verft. Zo krijg je de 'knokkels' van de bamboe-stengel. Wanneer Ane dit doet ziet het er reuze vloeiend uit. 'I haven't done this in a long time actually' zegt ze. Niks van te merken.

Ondertussen praten we over de materialen die ze gebruikt. Ane is heel bewust bezig met wat ze gebruikt en verbruikt. Ze werkt waar het kan met natuurlijk, biologisch, materiaal. De tassen, het papier, verf. Ze baalt van het plastic dat ze om haar beschilderde kaartjes doet om ze te beschermen tegen vuil en bedenkt telkens manieren om zo min mogelijk afval te creëren. Bijvoorbeeld door de oefenvellen (die we hier ook gebruiken) te recyclen als inpakpapier. 

Na het oefenen van de bamboe-stelen gaan we door naar de blaadjes. Terwijl we deze techniek oefenen voel ik de gedachteloosheid en flow opkomen die ik ook herken als ik een poging tot mediteren doe. Penseel op papier en dan swoosh naar opzij. Penseel op papier en swoosh, swoosh, swoosh... M'n gedachten zwerven steeds verder weg. Tussendoor wat thee, goede zondag-activiteit dit.

Als ik de blaadjes verschillende kanten op geoefend heb (het vel lijkt steeds meer op een school vissen) zijn we klaar om de blaadjes en de bamboe-stelen bij elkaar te brengen. Vanuit de dikke bamboestengels worden dunne streepjes in een vloeiende beweging getrokken. Aan die dunne takjes komen de blaadjes. Een streepje omhoog met een knikje en dan de swoosh, het blaadje eraan. Ik wieber wat op en neer met het penseel, m'n harmonieuze staat vervliegt wat wanneer er vooral scheve halve blaadjes tevoorschijn komen.  Ane ziet het: 'We zijn gewoon aan het oefenen, het maakt niet uit wat eruit komt'. Oja, ik probeer de focus weer bij de handeling op zich te houden en maak het ene blaadje na het andere.

Als we een poosje oefenen merk ik dat ik licht rebels wordt van de herhaling in het Zen tekenen en hier en daar juist strepen een andere kant op trek of de bamboes van vreemde plukjes voorzie. Ane vertelt dat zij het ook leuk vind om te experimenteren en niet altijd zozeer vast te houden aan deze authentieke techniek. Dat brengen we dan gelijk in praktijk want we gaan even spelen met haar collectie! Ane is verknocht aan haar kwasten, ze heeft ze in allerlei verschillende vormen en haartjes en maten. Ik krijg een brede platte kwast. Rondjes, richels, zwierige streken. Laag over laag, een prettige chaos. Goede tegenhanger tegenover het wat fijnere werk. Ik herken ook steeds meer de patronen die Ane ook op haar tassen maakt en met welke kwast je welk effect krijgt. Ane probeert ondertussen iets nieuws uit dat ze in een toko vond. Een soort kwast maar dan zijn de haren stokjes (ahuh). Haar vriend, fotograaf Ivar, is inmiddels aangeschoven en ze vertellen dat ze samen een kunstproject gaan starten waarbij Ane foto's van Ivar gaat beschilderen. Deze werken nemen ze mee naar een festival waarbij kunstenaars over de hele wereld een kunstwerk van 12 bij 12 cm meenemen. Van 18 december t/m 17 januari in San Pedro. Meer info: 12cm

Opeens zijn we 3 uur verder en bedank ik Ane voor het mooie kijkje in haar leven als maker en voor het uitleggen van deze boeiende en rustgevende manier van schilderen. Meer weten over sumi-e? Ane geeft de volgende websites als tip:
http://www.sumiesociety.org/whatissumie.php
http://www.silverdragonstudio.com/sumi-e/pntg.html

Meer weten over Ane en haar werk? Bekijk dan haar profiel.

Volgende keer ga ik aan de slag met de verftechniek 'gouache' bij illustrator Chiara Arkesteijn